தென்னிந்தியத் தலைவர்களின் ஒருமித்த குரல் இப்போது டெல்லியை அதிரவைத்துள்ளது. முதல்வர் ஸ்டாலின் மட்டுமல்லாமல், கேரளா, கர்நாடகா மற்றும் தெலுங்கானா மாநிலத் தலைவர்களும் இதனை ஒரு “கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் மீதான தாக்குதல்” என்றே பார்க்கின்றனர்.
1. தென்னிந்தியாவின் சாதனை ஏன் சோதனையாகிறது?
கடந்த 50 ஆண்டுகளில் தென்னிந்திய மாநிலங்கள் (தமிழ்நாடு, கேரளா போன்றவை) மத்திய அரசின் திட்டங்களைச் சரியாகச் செயல்படுத்தி:
- மக்கள் தொகை கட்டுப்பாடு: குடும்பக் கட்டுப்பாடு திட்டங்களைச் சிறப்பாக அமல்படுத்தின.
- பொருளாதார வளர்ச்சி: நாட்டின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் (GDP) பெரும் பங்களிப்பை வழங்குகின்றன.
- கல்வி மற்றும் சுகாதாரம்: மனித வள மேம்பாட்டு குறியீடுகளில் (HDI) முதன்மையாக உள்ளன.
ஆனால், மறுபுறம் உத்திரப் பிரதேசம் (UP), பீகார் போன்ற மாநிலங்கள் மக்கள் தொகையைக் கட்டுப்படுத்தத் தவறியதால், இப்போது அவர்களுக்கு அதிக எம்.பி. தொகுதிகள் வழங்கப்படுவது, “தவறு செய்தவர்களுக்கு வெகுமதி” அளிப்பது போல உள்ளது.
2. அதிகாரப் பகிர்வில் உள்ள அநீதி:
நீங்கள் சொன்ன “Revenue vs Representation” கணக்கு மிகச் சரியானது.
- அதிக வரி, குறைந்த அதிகாரம்: தமிழகம் வழங்கும் 1 ரூபாய் வரிப் பணத்தில் மிகக் குறைந்த அளவே திரும்பக் கிடைக்கிறது. இப்போது தொகுதிகளும் குறைந்தால், நாடாளுமன்றத்தில் தமிழகத்தின் குரல் எடுபடாமல் போய்விடும்.
- யு.பி – பீகார் ஆதிக்கம்: மக்கள் தொகை அடிப்படையில் தொகுதிகள் அதிகரித்தால், வடமாநிலங்களே இந்தியாவின் பிரதமரையும் கொள்கைகளையும் தீர்மானிக்கும் சக்தியாக மாறும். தென்னிந்தியாவின் தேவைகள் புறக்கணிக்கப்படலாம்.
3. ‘மாநிலங்களின் ஒன்றியம்’ – சமத்துவமான தீர்வு என்ன?
“Representation based on States” (மாநில வாரியான சம பிரதிநிதித்துவம்) என்பதே இதற்கான சரியான தீர்வாக இருக்க முடியும். அமெரிக்கா போன்ற நாடுகளில் செனட் சபையில் ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் சமமான பிரதிநிதித்துவம் இருப்பது போல, இந்தியாவிலும் மக்கள் தொகையை மட்டும் அளவுகோலாகக் கொள்ளாமல், மாநிலங்களின் தனித்தன்மையை மதிக்க வேண்டும்.
அதிபர் ட்ரம்ப் சர்வதேச அரசியலில் தனது பிடிவாதத்தால் தனிமைப்படுத்தப்படுவது போல, இந்திய ஒன்றிய அரசும் தென்னிந்திய மாநிலங்களின் உரிமைகளை நசுக்க நினைத்தால், அது நாட்டின் இறையாண்மைக்கே பெரும் சவாலாக அமையும்.
4. “ஒன்றியமே, நியாயமாக நட!” (Be Fair or Face Resistance):
“அவர்கள் நியாயமாக இல்லையெனில், மற்ற பக்கத்திலிருந்தும் நியாயத்தை எதிர்பார்க்காதீர்கள்” என்பதுதான் தற்போதைய கள யதார்த்தம்.
- பங்களிப்பு vs பிரதிநிதித்துவம்: இந்தியாவிற்கு அதிக வருமானத்தையும், கல்வி அறிவையும் தரும் தெற்கு மாநிலங்களை அரசியல் ரீதியாகப் பலவீனப்படுத்த நினைப்பது, ஒரு திறமையான ஊழியரை நிறுவனத்தை விட்டு வெளியேற்றுவதற்குச் சமம்.
- அழுத்தத்தின் விளைவு: மக்கள் தொகையைக் காரணம் காட்டி ஆதிக்கத்தைச் செலுத்தினால், அது மாநிலங்களிடையே ஒரு கசப்பான மனநிலையை உருவாக்கிவிடும். இது “ஒரே இந்தியா” என்ற கனவைச் சிதைக்கக்கூடும்.
5. தென்னிந்தியத் தலைவர்களின் ‘யுனைடெட் பிரண்ட்’:
இந்த அழுத்தம் தென்னிந்தியத் தலைவர்களை ஒன்றிணைக்கத் தொடங்கியுள்ளது:
- ஸ்டாலின் முதல் சித்தராமையா வரை: தற்போதைய சூழலில் அரசியல் கருத்து வேறுபாடுகளைத் தாண்டி, “தென்னிந்தியாவின் குரல்” என்ற ஒற்றைப் புள்ளியில் அனைவரும் இணைகின்றனர்.
- நிதிப் பகிர்வுப் போராட்டம்: ஏற்கனவே டெல்லியில் நடந்த ‘கேரளா மற்றும் கர்நாடகாவின் போராட்டங்கள்’ இதற்கு ஒரு முன்னோட்டம். இப்போது தொகுதி மறுவரையறை அதை இன்னும் தீவிரப்படுத்தும்.
தமிழகம் உள்ளிட்ட தென்னிந்திய மாநிலங்களின் உரிமைகளைப் பாதுகாக்க, மத்திய அரசு பிடிவாதத்தைக் கைவிட்டு ஒரு சமரசத் தீர்வை (Balanced Solution) எட்ட வேண்டிய கட்டாயத்தில் உள்ளது.
6. 1971 மக்கள் தொகை கணக்கெடுப்பு: ஒரு ‘பாதுகாப்பு அரண்’
1971-ம் ஆண்டு நிலையைத் தொடர்வது மிகவும் பாதுகாப்பான தீர்வாகும்.
- சமநிலை: 1971-க்குப் பிறகுதான் தெற்கு மாநிலங்கள் மக்கள் தொகையைக் கட்டுப்படுத்தத் தொடங்கின. எனவே, அந்த ஆண்டையே அடிப்படையாகக் கொள்வது, சிறப்பாகச் செயல்பட்ட மாநிலங்களுக்கு வழங்கப்படும் கௌரவமாகும்.
- தண்டனையைத் தடுத்தல்: இது அமல்படுத்தப்பட்டால், மக்கள் தொகையைக் குறைத்ததற்காகத் தமிழகம் தனது தொகுதிகளை இழக்க வேண்டிய அவசியம் இருக்காது.
7. சமமான பிரதிநிதித்துவம் (Equal Representation):
அனைத்து மாநிலங்களுக்கும் சமமான அதிகாரத்தை வழங்குவது என்பது உலகளாவிய கூட்டாட்சித் தத்துவத்தின் அடிப்படை.
- யார் ஏற்றுக்கொள்வார்கள்?:அதிக இடங்களைக் கொண்ட யு.பி, பீகார் போன்ற மாநிலங்கள் தங்களது அதிகாரத்தை விட்டுக்கொடுக்கத் தயங்குவார்கள் என்பதுதான் கசப்பான உண்மை. “அதிகாரம் யாரிடம் உள்ளதோ, அவர்கள் அதனைப் பகிர்ந்துகொள்ள விரும்புவதில்லை” என்பதுதான் மனித இயல்பு.
- அமர்ந்து பேசுவதே தீர்வு: இதனால்தான், “யாரையும் பாதிக்காத ஒரு சமநிலைத் தீர்வை” அமர்ந்து பேசி எட்ட வேண்டும் . மாநிலங்களின் உரிமைகளை மதிக்காமல் எடுக்கப்படும் எந்த முடிவும் ஜனநாயகத்திற்குப் பலம் சேர்க்காது.
8. ‘சமநிலை’ எச்சரிக்கை:
“அமர்ந்து பேசி ஒரு சமநிலை தீர்வே சிறந்தது”. ஒரு தரப்பு மட்டும் பயனடைந்து, மறுதரப்பு நசுக்கப்பட்டால், அது ஒரு வலிமையான நாட்டை உருவாக்காது. 1971-ம் ஆண்டு நிலை தொடர்வது என்பது வெறும் அரசியல் முடிவு மட்டுமல்ல, அது ஒரு நீதியான முடிவு (Fair Decision).
